Beşparmak Sivrisi Kuzeybatı Kulvarı

Kurban bayramı için aylar önceden 2. senesindekilerle kolay bir kulvara gitme planımız vardı. Sonraki dönemin eğitim kurulunun hepsinin farklı stillerde tırmanışa adapte olması için farklı geleneksel tırmanış ve kulvar planları yapmıştık ancak istediğimiz koşullar oluşmayınca faaliyetleri Alpinizme Giriş eğitiminin sonrasına erteledik.

Eğitim bitince kampımızı Arpalık’a taşıdık. Gelmişken Hüseyin, Cem ve ben Gipsy Girl rotasını çıktık. Hazırlıklarımızı yaptık ve yatışa geçtik.

Uyanış saatini 3.00 olarak belirlemiştik. Ancak herkes yorgun olacak ki hazırlanmamız ve yola çıkışımız 4.08’i buldu.

5.05’de Tekepınarı’na vardık ve su içtik. Kapıda hala kar vardı. 7.02’de Dipsiz’e ulaşamadan krampon giydik. Bu seneki koşullar gerçekten ilginç. Bu mevsimdeki kar miktarı çok şaşırtıcı.

8.02’de kulvara girdik. Ufak bir çatlağı dikkatlice geçtik. Kulvar genel olarak düz ve geniş. Eğimi de 30-40 derece arası değişiyor. İlk çeyrekten sonra bağlamalı kramponları düzeltmek için soldaki çürük sırtta mola verdik. Burada soldan inen beyaz bir ip bulduk. Yukarıda bir hörgüçten iniş yapılmış ve geri alınamamış gibi duruyordu. Üzerine kar yağdığı için hörgüçten de serbest bırakamadık ve ip maalesef orada kaldı.

Ara ara kulvarın sol tarafına irili ufaklı taşlar düştü. Oldukça sert ve keyifli ilerleyen kulvar en nihayetinde Çağal-Beşparmak beline varıyor.

Buradan aynı şekilde sola dönerek Çağalınbaşı da tırmanılabilir. Ekip yorgun olduğu için biz Beşparmak’ı çıkmaya karar verdik. Kramponları söküp çarşaklı ve çürük ama çok kolay kayaları tırmanmaya başladık.

Birkaç yerde yumuşamaya başlayan ve düşüşü sizi Yedigöllere kadar uçuracak karlı yüzeyleri kramponsuz yan geçtik. İz açıldıktan sonra oldukça rahattı.

10.40’da zirveye vardık. Burada sıcaktan bunalan ekibi hadi hadi diye darlasam da baya bi oturduk.

Kulvara geri indiğimizde kar oldukça yumuşamıştı. Sadece toz kar tecrübesi olan ekip üyeleri ağır ve yumuşak helva karda başta biraz zorlandı ve tedirgin oldu. Kar fazla derin, havalar da fazla sıcak olduğu için alışana kadar herkes birer ikişer kere düştü ve durdu. Kulvarın genişliği ve eğimin azlığı sebebiyle düşüşler fazla risk yaratmadı.

Kulvarın sonuna doğru, bulduğumuz beyaz ipin bittiği yerde bir istasyon daha buldum. Genişçe çürük bloklar arasına sıkışmış bir iki ayrık ve ufak taşa sarılı bir kum saatinden ve kum gibi ince bir çarşağa atılmış bir beak’ten oluşan istasyonu hiç efor harcamadan söktüm. Acaba bu inişler nasıl bir trajedi sonucu yapılmıştı?

12.50’de kulvardan indik ve kramponları çıkarıp dönüşe geçtik. Hava yer yer kapanıp bize rahat bir iniş sağladı. 15.45’de Arpalık’a vararak faaliyeti sonlandırdık.

Faaliyet herkes için öğretici oldu. Benzersiz Haziran ortası manzarası da tırmanışa ayrı bir tat verdi. Yaz başı kulvar koşullarına alışmak ve o tatlı gerginliği hissetmek hepimize mental olarak iyi geldi.

Pek çok saat daha erken olabilirdi, bu hem bizim rota içindeki yavaşlığımız hem de kalkış saatimizi geç planlamamızdan kaynaklandı. Bu mevsimde kulvara güneş düşmeden inmiş olmak en doğrusu olur.

Faaliyeti mümkün kılan ekip arkadaşlarıma ve kulübüm HÜDDOSK’a teşekkür ederim.